Dr Jekyll e Mr Hyde

Din, que un, sempre ten varias "caras" ou "personalidades" de cara á xente, dependendo, de se esta cunhas ou outras. Que unha persoa se comporte sempre igual, independientemente da compañía da que disfrute no momento, non me dá boa espiña, xa que inconscientemente un sempre "se adapta" á xente que o rodea.

O problema, penso eu, é cando esas personalidades rivalizan tanto entre sí., cando son tan distintas unhas doutras. Coma o doutor Jekyll e Mr Hyde... É máis, se non son duas, senón un feixe...

Cál é a boa? Cál e Jekyll, e cál Mr Hyde? Como podes saber a quen te enfrentas? Todos temos un demo dentro, un que só sae en contadas ocasións, pero cando ese "demo" sae con tanta facilidade... Como saber sé é o demo o que esta dentro, e non o que está fora.... Cál é a cara boa?

Unha vez, un home ao que quixen moito, e moito respetei, díxome: "Se queres saber de verdade como é alguén, dalle poder". Sempre me asustou intentalo...

As veces, imaxínome algúns dos meus seres queridos con "poder", é, unha de duas, ou teño moita imaxinación.... ou non me gusta o que vexo....

Ale, que vos medre.....

Tratado sobre a autoestima 1.509343756

Tempo atrás, (moiiiito tempo atrás) escribin falando sobre á autoestima, pra os que non saiban do que falo que o busquen, paso de porvolo enlace, ¡Vagos!

Pois voltando ao tema, que é a autoestima? Según a RAE (pra os q ainda non o saiban, a RAE é... Buscao bendito vago...) a susodita autoestima é : A valoración xeralmente positiva dun mesmo. Pois ben, estes da RAE non me coñecen...

Como que xeralmente? Un dia pensas ben de ti outro non? Iso é ser inestable emocionalmente, non ter autoestima...

Eu non me ergo todolos dias e me poño frente ao espello dicindome que guapiño son (iso sería narcisismo, buscadeo tamén...), senón, que xeralmente teño un moi bó concepto de min mesmo. Home, diredes vos: Bush tamén ten un bó concepto de si mesmo, e imposibél que unha persoa non se teña en tanta cousa, asasine centos ou miles de inocentes e siga durmindo tranquilo...

Duas diferencias; Bush é alcohólico perdido, eu só alcohólico... É o susodito pensa ben de si mesmo porque vive nun mundo aparte, xa que só dous ou tres personaxes mais pensan igual ca él.... No meu mundo, no real digo..., a xente que me coñece quéreme ben (inxenuos eles... pero non falaba diso...) Senón que algúns chegan a ver en min un especímen extraño, que sempre é capaz de ter un sorriso nese careto, unhas boas verbas pra todo o que o rodea, e unha pasividade inimáxinabél frente aos percances aos que te afronta a vida.

A miña "filosofía" ( se así se pode denominares) de vida é moi sinxela... Os problemas preocupan cando toca afrontalos, ou cando podes atoparlle solución. Se ningunha destas opcións é viable, non precisas cavilar nelo, xa que non chegarás a ningures...

Con isto, que pretendo dicires? Pois.... non o teño moi claro ^_^

Pero, en resumidas contas, eu estou disposto a disfrutar ao máximo da miña vida, e ti? atreveste?...


He dicho

Maneras de vivir

Porque?, porque a xente se autotortura cos malos recordos? Porque se martirizan os miolos dandolle voltas e voltas as cousas que non sairon ben? Frustrados intentos dunha relación, un negocio ou unha falcatruada sen éxito.

En vez de aprenderes dos erros, facémonos dano con eles. Onde está o sentido disto? Como fas pra esquecer algo? Pensando nel, refrescando os recordos, e con elo pondo mais dificil que caian no olvido. En vez de limitarte a seguir coa tua vida, os teus amigos e os teus hobbies adicamonos a cavilares sobre o asunto en question: e se fixera isto en vez de aquilo, e se houbese ido mais amodo, porque o faría?.... Unha bucle sen fin, minto, cun fin, o de torturarnos indefinidamente ata que alguen ten a sensatez de darche un sopapo e facerte voltar en ti. Fago especial mencion en que me ofreco desinteresadamente a ser o do sopapo ^_^

A miña teoria de uso cotiá é ben sinxela: Vive o momento, e lembrate so do pasado pra non repetir erros, inda que coa miña escasa memoria a veces non funcione...

Ale, he dicho

Maneras de vivir aqui

Xubilación...

Boas.... ou non...

Filtreando coas noticias nos distintos periódicos online dos que dispomos, atópome por enésima vez que se recomenda ampliar a idade de xubilación aos 70 anos. Como se xa choiasemos pouco... pero non é ahi onde quero entrar.

Levan arredor de dous ou tres anos deixándonos cair a patadiña do aumento de anos de cotización, de curro vamos... pero nunca dan o paso adiante. Asemella que andan soltándoo por ahi, observando a reacción do público, vendo se o rexeite é palpable, ou simplemente o partido do goberno non quere ser recordado coma os cafres que alonxaron a idade de xubilación, que o faga a oposicin cando lles toque, an de dicires...

Hai uns anos que o estado implantou un producto de aforro con vistas a xubilación, en común pra todalas aseguradoras, si, aseguradoras, porque o carallo dos bancos se che falan de xubilación dache a risa. Imaxinome a conversa entre o banqueiro e o cliente :


Banqueiro: Oes, e porque de paso que te deixas os riñons pagandome con creces os cartos que che prestei pra comprar catro ladrillos mal postos non vas aforrando algo pra xubilación?


Cliente: Home, pois tes razón, eu vouche dando os cartos pra que mos gardes, e ti vaimos perdendo polo camiño....


De coña... uns beneficios dun -8% nos plans de pensions de renta mixta ( 70% renta fixa, 30% variable). Pois ben, o susodito producto de aforro chamase PIAS, é un modelo común pra todalas aseguradoras, no que ti vas facendo unhas aportacións de forma mensual, cun beneficio mínimo anual garantizado por escrito e coa ventaxa de que chegado o glorioso momento de xubilarte, se o cobras en forma de pensión vitalicia eses cartos estan libres de impostos (usease, non che birlan nada os de facenda)

O detalle, e que na cumplimentación do susodito plan, xa che indican, que chegados os 65 queres seguir traballando e postergalo momento do cobro, podes renovar a póliza ano a ano ata os 70. E digo eu, se xa de aquela tiñan claro que ian aumentala idade de xubilación, porque non o fan dunha vez? Se como din os colegas da FUNCAS (fozas, fuchicas, metelo fuciño, en galego) que a seguridade social solventaria os seus problemas con esta medida... que o arranxen XA.

Vale, que che quitan as ganas de seguir choiando, pero, se con iso deixan de tocalo carallo tódolos dias dicindo que a nosa queridísima Seguridade Social se vai ir pro carallo... benvido sexa....

HE DICHO

Teoria da "loira"

Tempo atrás, durante unha escapada de negocios a Santiago, a cal milagrosamente coincidiu na miña epoca de estudiante, e para mais inri nun xoves a noite :) tiven o dubidoso pracer de coñecer a unha peculiar rapariga que daquela compartia os praceres carnais co meu compañeiro de festa, ejem, digo colega de negocios...
O nome da rapariga en si non o quero recordar, pero deixoume un plantexamento nos miolos que mais tarde evolucionaria; este era mais ou menos o seguinte:
Ser loira natural é sinónimo de ser superior aos que non o son. Baseaba a sua filosofia vital, no detalle de que ao ser loira natural, cando lle falaban dalgo que non era do seu agrado, excusabase coa frase "A min que me contas, son loira natural", como dando a entenderes que na vida ía comprender de que diantres lle falabas. Outra, era cando algunhas das aves rapaces nocturnas, especie que cada dia prolifera mais nas discotecas, percatábase da sua presencia é acudía "ipso facto" a lucir as suas dotes de seducción, o especimen en si, cortaballes o ritual de apareamento cunha frase destas que non se che esquecen na vida; "Eeehhh!!! (cun berrido que daría a moi mal pensares..), que dis?, fálame amodiño que son loira natural"

IMPRESIONANTE....

Replegada ao buraco mais escuro do subconsciente esta "noite" da miña vida, reapareceu hai unhas semanas ao coñecer un especimen cunha teoria semellante á da susodita santiaguesa...

Entón, comecei unha serie de investigacións das cales non vos remito os apuntes polo confusos e carentes de lóxica que estes son, pero nas que se analizan os seguintes puntos:

1º Ser loira ten ventaxas? Describilas escuetamente
2º E certo que teñen un universo propio no que coexisten de forma intermitente entre o seu propio e o noso?
3º Que foi daquel mito de que as loiras son intelixentemente inferiores?
4º Se te tiñes, adquires eses superpoderes?

Cando finalice a investigación notificareivos os resultados, intentando traducilos a algo lexible.


PD: Antes de buscar problemas con certo sector da sociedade de pelo "extraordinariamente brillante é sedoso", notifico de antemán que o estudio non se esta a realizar, senón que era unha excusa pra rememorar a anecdota da susodita santiaguesa e adicarlle unhas liñas a un dos ultimos fichaxes da oficina. Unha aperta ruliña....

Un lambetazo langráns

Cavilando...

O outro dia (ese outro dia que non foi hoxe), atopabame eu parlamentado co meu xefe (un deles, q resulta que o que me sobran sonche xefes...) sobre se abrir o local (no que fago extras), a noite de nadal, el preguntoume, se dita noite a xente saía (xa que nisto de andar de festa aválame unha longa traxectoria) ou pola contra quedaba na casa, xa que se mostraba indeciso a hora de abrilo local a noite do 24. A miña resposta foi taxante, abreo, a xente hoxe en día non queda na casa nin pra esas cousas...

Entón, horas despois, púxenme a cavilar no porque disto, e no como a xente rexeita cada vez mais estas tradicións navideñas de quedares na casa a cear coa familia, emborracharse con eles, sacar os trapos sucios, discutir sobre temas mais que enterrados, chorar polos que xa non están... depriminme, e sen querer obtiven a resposta que non estaba buscando :)

Porque á xente decide sair de festa, un dia que teóricamente debería quedares na casa coa familia? A resposta vai arriba escrita. Cando as ceas son multitudinarias, sempre atopas certos personaxes "a-típicos":

1º O que se pasa bebendo, e che solta todas esas que che tiña gardadas, e por vergoña non che dixera ata a data.

2º O que aproveita os dias de lecer, ó agradable do lume na chimenea, a cea ata ese momento se preocupacións, o permiso pra fumar a mesa, pra foderche a noite cos temas mais desagradables de conversa que se lle pasen polos miolos...

3º O que lle da por cantares villancicos, e te increpa a que os cantes ti tamén, a sabendas da tua condición de ateo... É se inda cantase ben, pero nin por esas...

4ºO chorón, aquel que lle da por chorar, e diche, "é de alegria". Coño, pois para xa, porque me estas amargando a min...

5º Eu, que así que chega o café, levanto, despidome como se nada, e digo, "e que me estan esperando". Como que te estan esperando? Si, esperanme, tamén terei que celebralo nadal cos amigos non? Unha aperta, graciñas pola cea, e vémonos mañan outra vez. Abur...

Désculpade que non me quede a rememorar todalas ofensas feitas contra a familia, a falar mal de xente que nin sequera coñezo. A recordares todalas desgracias que lle sucedeu a cada membro desta amplia familia, pero, a min pareceme unha noite pra desfrutares, pra alegrareste de ter seres queridos preto, e non pra amargarme con esas cousas...

Asi que, benditos bares que abren estas preciadas festas, que me ofrecen o refuxio que preciso en susoditas ocasións!. Como son tolerante, brindarei por todolos que quedades na casa, e mesmo polos que me acompañen.

Ah, si, bó nadal a todo o mundo, e unha aperta desde este rinconciño...

Manda carallo...

Hoxe erguinme cedo, (sen comentarios...) é dispuxenme a dar renda solta a un copioso almorzo, (tratábase dun cortao) cando, inxenuo de min, agarro o "faro de vigo". Alá comezo a miña andanza polas incontables páxinas dandonos desalentadoras noticias sobre a famosa crise, cando na seccións de sucesos, atopome unha noticia destas que te deixan pasmao...

Ao pareceres, unha nai, bastante ofendida, e pola pinta acalorada, descobre que o seu fillo/a de 10 anos non fixo os deberes, berra con el/a, e chegado o punto propinalle supostamente unha bofetada e agarrao/a polo pescozo. A raparigha vai ao colexio, e os majetes dos profesores, estes que tantas veces teñen que recurrir a infinitas argucias pra calmar os nervios e non reventarlle a cara a ostias a mais dun crio, ven a cara "colorada" da raparigha e interpoñen unha denuncia. En fin, 45 dias de cárcere e unha orde de alonxamento de 1 ano a nai do cativo/a en cuestión...

Que tempos aqueles... nos que como non levases os deberes feitos, xa non eran teus pais, senon os teus profesores os que che daban a sonora labazada no medio da clase, nos que che impuñan castigos a todas horas e pola minima falcatruada... E vaites... creo que as xeracións dos 70 e os 80 tampouco saimos tan mal... Así vai o pais... centos de mulleres mortas por maltratos diarios, abusivos e denigrantes ao ano, e por unha labazada, a esta muller amarganlle a vida, a familia, e o crio/a é un puto heroe...

Vale, que hai que coñecer mais profundamente o caso, vale que pode estar mal o que fixo a nai, pero ¿UNHA LABAZADA=45 DIAS DE CARCERE?. Carallo, dentro de pouco tiraste un peido sen haber posto antes o dedo no cu pra aguantalo, e pasaste comendo papas do estado uns meseciños... Así vai o pais... crisis din... crisis moral, educativa, e sociolóxica é que temos...

PD: Intentei colgaros o enlace na noticia, pero non me rula a web do faro...

PD2: Aproveito pra saudar ao langrán de TPW, o das maquinillas de afeitar, por faceres de vez en cando unha visitiña por eiqui